به جای رجزخوانی، گفت‌وگو کنید

 
 

 

رجز‌خوانی دسته‌های انتخاباتی علیه یک‌دیگر ادامه دارد. به نظر می‌رسد که رهبران این دسته‌ها در حال حاضر نمی‌خواهند وارد گفت‌وگو برای حل مشکل شوند. چیزی که رهبران دسته‌های انتخاباتی نمی‌خواهند به آن بپردازند، این است که کمیسیون مستقل انتخابات قادر نیست به لحاظ تخنیکی باخت نامزدان رقیب آقای غنی را اثبات کند. حتا نهادهای ناظر بر انتخابات که هیچ نوع گرایش و سود سیاسی ندارند، کار کمیسیون مستقل انتخابات را حرفه‌ای و شفاف نمی‌دانند. این نهادها حتا روند بازشماری آرا را شفاف نمی‌دانند. ناتوانی کمیسیون مستقل انتخابات در اثبات تخنیکی باخت نامزدان رقیب اشرف‌ غنی، امری است که همه باید آن را در تصمیم‌گیری‌های خود مد نظر داشته باشند.

نامزدان رقیب اشرف ‌غنی باید بدانند که فلج‌سازی نهادهای دولتی یا راه‌اندازی حرکت‌های مخالف احکام قانون اساسی، هیچ نوع مشروعیتی ندارد. حتا کسانی که به این نامزدان رای داده‌اند، هم از تصامیم و حرکات فراقانونی آنان حمایت نمی‌‌کنند. شهروندان افغانستان در انتخابات نشان دادند که اعتماد چندانی به هیچ یک از نیروهای سیاسی و سیاست‌مداران ندارند. نظر به گزارش کمیسیون مستقل انتخابات، کم‌تر از دو میلیون شهروند در انتخابات ریاست جمهوری رای داده‌اند. این امر نشان‌دهنده‌ی آن است که برای عموم شهروندان افغانستان هیچ نیروی سیاسی و سیاست‌مدار جذاب نیست. به همین دلیل است که مردم از روش‌های غیر‌متعارف و فراقانونی برای کسب قدرت یا ایجاد مشکل، حمایت نمی‌کنند.

نامزدان رقیب آقای غنی باید درک کنند که کشورهای کمک‌کننده‌ هم به هیچ وجه با یک شبه‌کودتا یا نظایر آن کنار نمی‌آیند. حکومت‌های کشورهای عضو ناتو به پارلمان‌های آن کشورها پاسخ‌گو هستند و برمبنای ارزش‌های‌شان نمی‌توانند در برابر کودتا موضع گنگ بگیرند. این موضوع را جان کری، وزیر خارجه‌ی پیشین امریکا، در سال ۲۰۱۴ به رهبران کنونی حکومت وحدت ملی که از قضا نامزدان پیش‌تاز این دور نیز هستند، ‌گفته بود. بنابراین از روش‌ها نامتعارف و غیر‌قانونی برای کسب قدرت نه دنیا حمایت می‌کند و نه مردم افغانستان.

واقعیت دیگری که باید در نظر گرفته شود، این است که همیشه زور حکومتی و استفاده از نیروهای امنیتی کارساز نیست. تاریخ کشور نشان می‌دهد که کاربرد زور برای حل  مشکل سیاسی بی‌نتیجه است. بارها دیده شده است که یک دسته‌ی کوچک در این دیار قادر به سقوط یک حکومت مقتدر شده است. ایجاد مشکل برای حکومت‌ها و در مواردی هم فروپاشی سیاسی، امری ناممکن یا دشوار در این دیار نبوده است. یکی از مشخصات تاریخ این دیار، گسست مداوم است. این چیزی است که سیاست‌مداران و رهبران کنونی باید آن را مد نظر داشته باشند. با توجه به این واقعیت‌ها، تنها راهی که باقی می‌ماند این است که رهبران حکومت، ‌نامزدان انتخابات ریاست جمهوری و نیروهای سیاسی با هم‌دیگر برای حل بن‌بست انتخاباتی مذاکره کنند. مشکل انتخابات سیاسی است،‌ بنابراین تقابل راه حل نیست. همه باید به جای تقابل، گفت‌وگو را در پیش بگیرند. گفت‌وگو می‌تواند مشکل سیاسی بن‌بست انتخابات ریاست جمهوری را به یک راه حل قابل قبول برای همه طرف‌ها بدل کند. کسی نباید با این فرض پیش‌ برود که از تقابل سود می‌برد. تقابل اقتصاد را فلج نگه می‌دارد،‌ به حکومت‌داری صدمه می‌زند و حتا امنیت ملی کشور را آسیب می‌رساند.

باید نیروهای سیاسی با هم‌دیگر گفت‌وگو کنند تا هم بن‌بست انتخابات ریاست جمهوری بکشند و هم افغانستان در مذاکره با طالبان از موقف واحد وارد شود. دوام تقابل، خطر فروپاشی کلان سیاسی را در کابل در پی دارد که باید از آن جلوگیری شود. مردم افغانستان نمی‌خواهند کشور‌شان به گذشته برگردد؛ آنان می‌خواهند به پیش بروند و انتظار دارند سیاست‌مداران و نامزدان انتخابات ریاست جمهوری هر چه زودتر به جای داغ کردن تقابل،‌ به گفت‌وگو رو بیاورند. در این دور بسیار بعید است که کشورهای عضو ناتو نماینده‌گان بلندپایه‌ی‌شان را برای حل بن‌بست انتخابات به کابل بفرستند. باید نیروها و رهبران سیاسی خود‌شان پیش‌قدم شوند و راهی برای حل مشکل بیابند.

 هشت صبح